28 jaar terug werd ik geboren. Ik groeide op in een veilige omgeving met als prachtige naam Hemelrijk. Ons leventje speelde zich daar volledig af, 's ochtends naar het kleuterschooltje onder de kerktoren, na de school ravotten op het speelplein midden in de wijk en in het weekend verzamelden alle kinderen buiten aan de bollebaan waar hun ouders sociale contacten onderhielden bij een frisse pint. Ik herinner me nog leven hoe het terrein rond de bollebaan en de kleuterschool 'verboden' was maar oh zo leuk om in de bomen te klauteren, je te verstoppen, het eerste sigaretje te roken...
In de zomervakantie was het hoogtepunt...het zomerfeest met de 'koten', een heuse autoscooter en molentje waar de jeugd van de hele wijk maanden naar uitkeek en er van 's ochtends tot laat in de avond zonder zorgen kon rondhangen....iedereen kende iedereen...de eerste en plechtige communie speelden zich ook af in de zaal en de kerk..samen met alle andere vriendjes en vriendinnetjes uit de wijk...super als je dat nu bekijkt!
En dan plots 10 jaar later keer je terug naar dat plekje waar je als achtienjarige besloot dat het te 'klein' was en je de wereld wou zien...het schooltje blijkt een commerciële bedoening geworden te zijn..de pastorie staat er vervallen bij, ernaast een villa die er helemaal niet past. Ik wandel naar de achterkant en denk bij mezelf dat ik blij zal zijn dat de bollebaan er nog zal staan...het enige wat ik zie is een vervallen overblijfsel en een pak onkruid..de trapjes naar het schooltje zijn een opeenhoping van vuil en stort (stenen, houten planken, rommel..ijzer..)...niets maar dan ook niets blijft er heel van wat ooit een prachtige plaats van samenkomst was...het was met pijn in mijn hart dat ik deze plaats terugzag
