De vieringen in de kerken van ons dekenaat en andere buurtparochies.

Christenen komen al 2.000 jaar lang samen op zondag, om het sterven en verrijzen van hun Heer Jezus Christus te vieren. In deze viering willen zij niet alleen luisteren naar het woord van de bijbel en de maaltijd houden met hun Heer, maar zij is tegelijk een belangrijk element waarin de eenheid en de gemeenschap van de gelovigen wordt beleefd, uitgezegd en vorm krijgt. Samen willen zij God loven, bidden voor hun noden en vragen, willen zij ook tot rust komen en tijd spenderen aan de ontmoeting met hun Heer. In de voorbije tijden werd heel veel aandacht besteed aan het persoonlijk comfort van de kerkganger, en het werd hem gemakkelijk gemaakt door de eucharistievieringen te spreiden over het geheel van het weekeinde, zodat de geïnteresseerde een waaier van mogelijkheden had en het uur van samenkomst kon beleven op het tijdstip dat hem het best paste.

Maar tijden en gevoeligheden veranderen. Vandaag worden andere klemtonen gelegd. De bedoeling is immers niet de gemeenschap te versnipperen, maar ze precies samen te brengen als één geheel. Dat veronderstelt uiteraard in deze tijd een vermindering van de mogelijkheden tot samenkomst. Kortom, christenzijn wordt opnieuw een beetje meer engagement. De vraag die elk van ons zich zal stellen is: 'Vind ik de zondagse bijeenkomst van de christenen voldoende de moeite waard, om mij daar naar te schikken, en daar tijd voor vrij te maken, naast zoveel andere weekendbezigheden'

In deze herschikking speelt ook nog een ander element een rol. Niet alleen het aantal kerkgangers neemt af, ook het aantal priesters, het aantal voorgangers dus. De bisschop pleit er daarom voor dat parochies in onderling overleg een uurregeling uitwerken, waarbij in geval van ziekte of afwezigheid van een voorganger, priesters elkaar kunnen vervangen, dit wil zeggen een spreiding van de uren over de verschillende parochies.

Belangrijk blijft dat christenen op zondag kunnen samenkomen om eucharistie te vieren. Met deze herschikking in het dekenaat, kunnen wij dit waar maken in de verschillende parochies. In elk geval blijven wij onze kerkgangers uitnodigen om in gemeenschap de maaltijd met de Heer te vieren. Maar mogen wij hopen dat zoveel mogelijk parochianen trouw blijven aan hun parochiekerk, om in hun plaatselijke gemeenschap hun geloof te beleven en te vieren.